Miał pan rację.
Oh Kang-ho to Lee Cho-in.
Gdzie on jest?
Gdzie jest Lee Cho-in?
Chyba jest w Cheong-ju.
Cheong-ju?
Pojechał tam z kobietą imieniem Oh Young-ji.
Oh Young-ji...
Znajdź ich.
Nieważne, czy ją, czy jego,
masz ich znaleźć!
Oczywiście. Zrozumiałem.
UMOWA DŁUGOTERMINOWA
Czy Oh Young-ji nie jest tym chińskim przewodnikiem?
To ona go ukryła.
Oh Young-ji...
Bezczelna smarkula!
Tak czy tak, mamy ich w garści.
W porównaniu z Chinami, Cheong-ju jest niewielkie.
Ruszajmy.
Tak jest, szefie.
PARK DAE-SEONG PSYCHIATRA
Mam pytanie.
Jeśli mój kuzyn odzyska pamięć,
czy zapomni wszystko, co wydarzyło się do tej pory?
Masz na myśli amnezję dysocjacyjną.
Chyba tak.
Nie pamięta, co mu się stało,
ale z resztą nie ma problemu.
Jeśli rzeczywiście na to cierpi,
nie można wykluczyć takiej możliwości.
Young-ji...
Czekałaś na mnie?
Wzruszyłaś mnie.
Jesteś zła?
Czemu miałabym być zła?
Przecież widzę, że jesteś.
Martwiłaś się?
Zostawiłeś lakoniczną kartkę, a potem cały dzień nie odbierałeś telefonu.
Na moim miejscu byś się nie martwił?
Przykro mi.
Jesteś tego pewien?
SZPITALE WYKONUJĄCE TORAKOTOMIĘ W LATACH 80.
Żałujesz, że się tu sprowadziłeś, więc próbujesz odzyskać pamięć?
Naprawdę tak ci na tym zależy?
Rzucasz w diabły obietnice, które mi złożyłeś?
Rzeczywiście.
Przepraszam.
Ale gdy co noc powracają koszmary,
w których zostaję postrzelony i błagam o życie...
czuję, jakbym tracił rozum.
Chciałem wiedzieć, czemu zależy im na mojej śmierci.
Po co ci to?
Tylko bardziej się zranisz!
Nie mów tak.
Jeśli to złe wspomnienia i tak chcę je odzyskać.
Nawet jeśli powrócą, dotrzymam obietnicy
i pozostanę dla ciebie Oh Kang-ho.
Postaraj się mnie zrozumieć.
Teraz tak mówisz, ale potem możesz zmienić zdanie.
Gdy odzyskasz pamięć,
zapomnisz wszystko, co wydarzyło się do tej pory.
Co masz na myśli?
Wyszukałam informacje w Internecie. Rozmawiałam też z lekarzem.
Jeśli odzyskasz pamięć,
zapomnisz o Kang-chulu, o mnie
i o wszystkim, co mamy w Cheong-ju.
Young-ji...
Sądzisz, że powinienem odpuścić
i żyć dalej jako Oh Kang-ho?
Tak!
Tego właśnie chcę!
Chcę, żebyś żył jako Oh Kang-ho!
Przepraszam cię.
Chcę być dla ciebie równie ważna,
jak ty jesteś ważny dla mnie.
Masz wykształcenie medyczne.
Atak Sun-woo ma związek z jego chorobą?
Nie trzymaj mnie w niepewności!
Na co cierpi Sun-woo?
Miał gwiaździaka.
Co to takiego?
Guz mózgu.
Co?
GWIAŹDZIAK ZŁOŚLIWY
Nawroty gwiaździaka bywają złośliwe.
To może być czwarte stadium.
Musi być jakiś sposób.
Można spróbować naświetlań, ale nie ma żadnej gwarancji.
Więc...
Można mieć nadzieję,
ale jeśli to nawrót, zostały mu niecałe dwa lata.
Lee Sun-woo...
Ty palancie.
Ty bydlaku.
Masz rację.
Przepraszam, Young-ji.
Ale gdy co noc powracają koszmary,
w których zostaję postrzelony i błagam o życie...
czuję, jakbym tracił rozum.
Chcę, żebyś żył jako Oh Kang-ho!
Mówi Lee Cho-in. Jestem w trakcie operacji.
Chcę, żebyś żył jako Oh Kang-ho!
Mówi Lee Cho-in. Jestem w trakcie operacji.
Lee Cho-in!
Oh Kang-ho!
Lee Cho-in!
Sun-woo jest chory.
Co mu dolega...
Już czas na poranną odprawę...
Możemy porozmawiać?
Przepraszam, ale mam odprawę.
- Zadzwonię później. - Mam znowu czekać?
Jak długo?
Siedem zmarnowanych lat wystarczy?
Jak długo będziesz to ukrywał tym razem?
Odpowiadaj!
Kim Seo-yeon.
Powiedz, kiedy był nawrót.
- Czy to ważne? - Lee Sun-woo.
Jesteś chory. Potrzebujesz mnie.
Wróciłeś w rozsypce, ale wciąż rozpiera cię duma.
Po siedmiu latach bez znaku życia
powinieneś wrócić zdrowy albo...
wcale się ze mną nie kontaktować.
Wróciłeś jako wrak człowieka, ale nie umiesz przełknąć dumy.
„Jestem chory”.
„Wszystko mnie boli, czy potrzymasz mnie za rękę”.
Nie poprosisz nawet, abym cię uścisnęła?
Miałbyś przynajmniej moją litość.
Nie.
Nie zasłużyłem na litość.
Dowiedziałem się o nawrocie,
gdy Cho-in zniknął w Chinach.
Siedem lat temu, gdy zachorowałem i teraz, gdy dowiedziałem się o nawrocie...
Chciałem płakać.
Ale nie miałem nikogo.
Musiałem wziąć się w garść.
Udawać, że wszystko jest w porządku.
Od kiedy miałem pięć lat,
zawsze tak było. Odkąd Cho-in został adoptowany.
Nigdy nie byłem równie chory jak Cho-in.
Nigdy nie byłem równie chwalony.
Nawet po tym, jak zostałem lekarzem,
zawsze nas ze sobą porównywano, mimo że był pięć lat młodszy.
Dorosłość nic tu nie zmieniła.
Jedyne co mnie wyróżniało...
to potencjalnie śmiertelna choroba.
Rozpaczliwa sytuacja.
Ale nie chciałem rozpaczać.
Czułem, że muszę zachować godność i dumę.
Dlatego tak długo to ukrywałeś?
Z powodu dumy?
Po adopcji Cho-ina,
tylko w ten sposób mogłem zasłużyć na miłość i uwagę mojego ojca.
Czemu duma jest taka ważna?
Czy jest coś złego w litości? We współczuciu?
Twierdzisz, że o mnie pamiętałeś.
Mogłeś poprosić, abym na ciebie czekała.
Najbardziej w życiu żałuję,
że nie mogłem ci wówczas powiedzieć.
Przepraszam, Seo-yeon.
JADŁODAJNIA
OH KANG-HO
Nie przeszkadza ci takie życie?
Jeśli nie odzyskasz pamięci?
Czy to jadłodajnia?
Opuściłeś mnie już?
Na zawsze?
Nie chcę, byś przeze mnie płakała, jak ta mała dziewczynka.
Chcę, byśmy byli razem szczęśliwi, jak te dzieci.
Jestem idiotą, który nie pamięta własnego imienia.
Dzieci rosną z roku na rok. Chciałem, byśmy tak jak one
kawałek po kawałku tworzyli razem wspomnienia.
Z dnia na dzień zmieniasz się w kobietę,
a ja chciałem, byśmy dorastali razem.
Chciałem odzyskać wspomnienia i zostać z tobą.
Nawet gdybyśmy mieli się roztyć, jak ci ludzie na obrazku.
Young-ji.
Wszystkiego najlepszego.
Przepraszam...
Przepraszam cię.
Myślałam, że opuściłeś mnie na dobre.
Jestem okropną osobą...
Nie jesteś okropna.
Jestem ci wdzięczny.
Young-ji.
Zrobię, jak zechcesz.
Nie będę próbował odzyskać wspomnień.
Obiecujesz?
Przestaniesz próbować?
Obiecuję.
Dziękuję, panie Oh.
Zawsze mówiłaś mi po imieniu.
Skąd nagle to całe „panie Oh”?
Young-ji.
Od teraz...
mów mi Kang-ho.
Dobrze.
Kang-ho...
Czas zdmuchnąć świeczki i pomyśleć życzenie.
Panie Oh...
Moje życzenie już się spełniło.
Nie zostawiłeś mnie.
Co to?
Mogę otworzyć?
Kosmetyki do makijażu. Zauważyłem, że ci się kończą.
Dziękuję.
Śliczne.
Podoba ci się?
Bardzo.
Wygląda na drogie. Skąd miałeś na to pieniądze?
Nie martw się o to.
Chcesz je wypróbować?
Daj mi chwilę.
Jak wyglądam?
Poczekajmy trochę.
Dowiem się kim jestem, gdy uszczęśliwię Young-ji.
Cho-in.
Sun-woo jest...
Jest chory.
Może się nigdy nie pozbierać.
Pomyślałam...
że mógłbyś trzymać za nas kciuki,
za mnie i za Sun-woo?
To twój ukochany brat.
Lee Cho-in.
Spotkamy się w następnym świecie.
Panie Oh!
Chodź jeść!
Panie Oh!
SZPITALE WYKONUJĄCE TORAKOTOMIĘ W LATACH 80.
Panie Oh!
Kang-ho, chodź na śniadanie.
SZPITALE WYKONUJĄCE TORAKOTOMIĘ W LATACH 80.
Wszystko gotowe.
- Sprawdź jeszcze raz. - Oczywiście.
Doktor Kang Seok-hoon?
- Zaraz przyjdę. - Dobrze.
Słucham, panno Kim Seo-yeon.
Zna mnie pan?
Oczywiście.
Pani zdjęcie stało na biurku Lee Sun-woo.
Wytrwał w walce z chorobą i bólem chyba tylko po to,
by móc być zdrowym, gdy się z panią zobaczy.
Nawet jeśli nie do końca się to udało.
Ja właśnie w tej sprawie.
Chce pani wiedzieć, w jakim jest stanie?
Tak.
Proszę o szczerość.
Zrobiłeś zdjęcia?
Świetnie wyszły.
Musimy tylko wyciągnąć zapłatę od Lee Sun-woo.
Doktorze Lee, mówi Choe.
Widział pan zdjęcia?
Właśnie na nie patrzę.
Mam potwierdzić, że to Lee Cho-in?
Nie.
Sam to zrobię.
Wzywał mnie pan?
Nie będzie mnie przez dłuższy czas.
Przełóż spotkanie z doktorem Kangiem.
Tak jest.
Sun-woo...
Jesteś dziś wolny?
Lee Sun-woo.
Pierwszy raz od siedmiu lat proponuję randkę, a ty chcesz dać mi kosza?
Dokąd chcesz iść?
Od lat nim nie jechałam.
Kiedyś myślałam, że są szybkie, ale to złudzenie.
Byłaś młoda.
Spędzałaś godziny w szpitalu.
Miałaś prawo tak myśleć.
Wiesz, dokąd się wybieramy?
Zawsze wiedziałem.
Mówiłaś, że nigdy nie widziałaś morza.
- Proszę. - Co to?
Bilet nad morze.
Nad morze?
Tak.
Możesz tam pojechać w każdej chwili.
Jeśli ten przeszczep się uda,
wówczas zabiorę cię nad morze.
Naprawdę?
Oczywiście. Czy kiedykolwiek cię okłamałem?
Daleko jeszcze?
Niedaleko.
- Gorąco mi. - Nie zdejmuj szalika.
Jeśli się przeziębisz, wyjdzie na jaw, że się wymknęliśmy.
Dobrze.
Dzięki temu biletowi
miałam odwagę poddać się operacji.
Dzięki temu wciąż żyję.
Poszłabym za tobą wszędzie.
Byłeś moim bohaterem, rycerzem i księciem.
To ja powinienem być ci wdzięczny.
Za to, że mi zaufałaś i poddałaś się leczeniu.
Sun-woo...
Czy zaufasz mi i sam poddasz się leczeniu?
Teraz moja kolej, by być twoim bohaterem i rycerzem.
Proszę, zgódź się.
Dobrze. Zrobię to.
Słowo się rzekło.
Teraz musisz wyzdrowieć.
Seo-yeon...
Obiecasz mi coś?
Cokolwiek zrobię, by pozostać u twego boku,
czy ty pozostaniesz przy moim?
Jeśli będę musiał zrobić coś złego,
aby móc z tobą pozostać,
czy obiecasz mi zaufać?
Obiecuję.
Proszę mi wybaczyć.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Nic ci nie jest?
Czy my się przypadkiem
nie znamy?
Nigdy wcześniej cię nie widziałem.
Przepraszam.
Prawie dostałem zawału.
Myślałem, że cię rozpoznał.
Jeśli tak się stanie, zabijemy go i zgarniemy kasę od rodziny Oh.
Jeśli nie rozpozna, przekażemy go Lee Sun-woo.
Jesteś pewien, że cię nie rozpoznał?
Nie wydaje mi się...
Lee Sun-woo chyba dziś nie przyjedzie.
Coś mu musiało wypaść.
Co może być ważniejsze, niż odnalezienie brata?
Kang-ho.
Miałeś kolejny koszmar?
Mówiłeś przez sen.
Spociłeś się.
Przyniosę ręcznik.
Young-ji.
Czekaj.
Zostań ze mną.
Coś się stało?
Nie...
Wpadłem na kogoś...
Nawet go nie znam.
Nie pamiętam go.
Ale wyglądał znajomo.
Przeraził mnie.
Tak bardzo, że ledwo mogłem oddychać.
Wszystko będzie w porządku.
Będę przy tobie.
Spróbuj zasnąć z powrotem.
Zbyt ciężko pracujesz.
Weź jutro wolne.
Zostań w domu i odpocznij.
Tak ciepło...
Czy tuląc się do matki, też tak się czułem?
Doktor Kang Seok-hoon mi powiedział.
Czemu nie poddajesz się naświetlaniom?
Sun-woo?
Chciałem porzucić leczenie.
Co masz na myśli?
Nie chciałem znów przez to przechodzić.
Sun-woo...
Zmieniłem jednak zdanie.
Chcę żyć.
Będę żyć.
Dobrze.
Jesteś moim synem.
Wyzdrowieję...
i będę się cieszył tym, czego wcześniej mi brakowało.
Jako syn dyrektora Lee Jong-mina...
Jako najstarsze dziecko...
Jako dyrektor Centrum Neurochirurgii...
I jako mężczyzna pewnej kobiety...
Będę się cieszył wszystkimi przywilejami.
Oczywiście.
Bądź szczęśliwy.
Dzień dobry, ojcze.
Dobrze spałeś?
Nie musisz się tak starać.
Nigdzie się stąd nie ruszysz.
Zespół stresu pourazowego?
Przyczyną może być wszystko, od katastrofy naturalnej,
aż po zwykły wypadek.
Prawdopodobnie wywołała to próba zamachu na pana Oh.
Amnezja może być mechanizmem obronnym.
Co się z nim stanie?
Terapia nie będzie łatwa.
Jeśli tak dalej pójdzie, może się to skończyć depresją.
Może czuć się zagubiony.
Usłyszycie teraz piosenkę Kim Seo-yeon.
Artystka nie tylko ją zaśpiewała, ale także napisała.
To piękny utwór o rozdzierającym serce romansie.
Oto piosenka „Jutro”.
Miał wziąć sobie wolne.
- Jesteś. - Myślałam, że weźmiesz wolne.
Muszę zarabiać.
Usiądź na moment.
- Spróbuj. - Co to?
Dodałem do zupy nieco tasznika.
Spróbuj.
Dobra, prawda?
Tak.
Dopiszemy ją do menu?
Jasne.
Dobrze.
W czym mogę pomóc?
Jakie będzie zamówienie?
Jeden kurczak, dwa razy zupa.
Coś jeszcze?
No i co?
To pański brat?
Jak z jego pamięcią?
Wciąż myśli, że nazywa się Oh Kang-ho?
Tak,
ale wygląda na to, że powoli odzyskuje pamięć.
Trudno jednak stwierdzić na ile.
Chce go pan zabrać teraz z powrotem?
Sam to sprawdzę i dam ci jeszcze znać.
I jaki werdykt?
Choe Bok-geun...
Chcesz dostać swoje pieniądze?
Jak to? Przecież skończyliśmy robotę...
Jeśli chcesz dostać pieniądze, skończ, co zacząłeś w Chinach.
Słucham?
Ma pan na myśli...
Mam na myśli,
że Cho-in ma być trupem.
Lee Cho-in... nie powinieneś był wracać z Chin.
Ta kobieta...
Kim ona jest...
Kim była?
Lee Sun-woo właśnie kazał nam zabić swojego brata?
Naprawdę to zrobisz?
Zabicie go nie będzie problemem.
JADŁODAJNIA
Łatwizna.
Ruszajmy.
Wróciłem!
Young-ji!
Kang-ho, pozamykaj i wracaj do domu.
Na dziś już wystarczy.
Wypiłaś już trzy butelki.
Nie przejmuj się tak.
To słabizna w porównaniu z tym, co pijemy w Korei Północnej.
Widzę, że coś się stało. Porozmawiaj ze mną.
Co się dzieje?
Możesz mi powiedzieć.
Jin-ho...
Mów dalej.
Miałam marzenie.
I któregoś dnia...
spadło mi prosto w ramiona.
Z nieba?
Tak.
To był cud.
Ale nie wiem, czy mogę go zatrzymać.
Należał wcześniej do kogoś?
Na pewno.
Musisz go zwrócić.
Masz rację.
Muszę go zwrócić.
Bez względu na to, jak bardzo go pragnę.
Sporo przeszliśmy, by tu dotrzeć.
Nie możemy sobie pozwolić na kłopoty.
Jeśli nie należy do ciebie, musisz go zwrócić.
Już późno. Kuzyn pewnie na ciebie czeka.
Posprzątam, a ty się zbieraj.
Odprowadzę cię.
Ja...
dobrze o tym wiem.
Nie chciałam, aby coś mu się przytrafiło.
Dlatego uciekliśmy.
Nie...
To wszystko kłamstwo.
Chciałam go zatrzymać dla siebie.
Chciałam go ukryć przed wszystkimi.
Chciałam, aby był tylko mój.
Jestem na tym świecie sama.
Chciałam tylko mieć w kimś oparcie.
Chciałam zostać przy boku Lee Cho-ina.
Już wstałaś?
Nie sądziłem, że będziesz dziś na nogach, biorąc pod uwagę, ile wczoraj wypiłaś.
Wcale tak dużo nie wypiłam.
Co robisz?
Zrobimy sobie piknik.
A co z pracą?
Nie można tylko pracować.
Trzeba się też czasem zabawić.
Szykuj się, Kang-ho.
Możemy najpierw załatwić dostawę ryb?
Oczywiście.
Proszę pana, przyniosłem ryby!
Proszę pana!
Proszę się obudzić!
Proszę pana!
Ostry zawał serca.
Powinnaś mu pomóc odzyskać pamięć.
W innym wypadku, stres może się pogorszyć.
Czemu mu nie pomagasz?
Nie stój bezczynnie, ten człowiek umiera.
Wezwij karetkę.
Dzwonię z restauracji przy jeziorze Dae-cheong.
Daj tu telefon.
Macie możliwość zrobić przezskórną interwencję wieńcową?
Zabierzcie go gdzieś, gdzie zrobią mu trombolizę.
- Jaki status? - Zawał serca.
Ma wysokie ciśnienie i cukrzycę.
Ten facet pomógł mu na miejscu.
- Obejrzyjcie go. - Co mu jest?
To chyba zapalenie otrzewnej.
Nie mógł sam oddychać?
- Co się stało? - Podejrzewamy zawał.
Zróbcie krzyżówkę krwi i przygotujcie go do zabiegu.
Tak, pani doktor.
Lee Cho-in?
Lee Cho-in!
Bracie!
Halo?
Przepraszam...
Czy pan mnie zna?
Nazywam się Lee Cho-in.
Być może mnie pan zna.
Nazywam się Lee Cho-in.